Sezon 2003-2004

W styczniu 2004 w Krakowie powstaje żeńska drużyna hokeja na lodzie. Założycielkami są Weronika Sabor i Brygida Klocek. Na pierwszym treningu, połączonym z treningiem młodzików Cracovii i prowadzonym przez trenera Wiesława Zielińskiego, pojawiają się 4 dziewczyny, ale już na następnym aż 25. Dziewczyny przez cały sezon dzielą treningi z chłopcami, ponieważ nie ma dla nich osobnej godziny lodu. Pod koniec sezonu odbywają się trzy mecze sparingowe z nowo powstałą drużyną z Tych, wzmocnioną doświadczoną zawodniczką z Nowego Targu, Moniką Guzik. Tyszanki wygrywają wszystkie trzy mecze, ale w drużynie krakowskiej widać wyraźną poprawę z meczu na mecz (1:24, 4:11, 6:14). W ostatnim meczu z obecnego składu występują już: Weronika Sabor, Karolina Smach, Katarzyna Kasprzycka, Karolina Cieślova i Agnieszka Krynicka.

Sezon 2004-2005

W sezonie 2004-2005 drużyna zostaje przyjęta do KS Cracovia. Dalej walczy o lód i treningi odbywają się częściej na sucho niż na lodzie. Często też dochodzi do zmiany trenerów; drużynę kolejno prowadzą Wiesław Zieliński, Marcin Malacz, Krzysztof Hamiga i Zbyszek Drozdowicz. Ten ostatni pozostaje z drużyną na dłużej. W sytuacji braku lodu wprowadza ciężkie treningi na sucho, które okazują się być kluczem do sukcesu w meczach pod koniec sezonu. W kwietniu drużyna gra sparingi z krakowskimi żakami, nieustannie się poprawiając i ostatni sparing wygrywając 4:1, a w maju mierzy swoje siły w dwu meczach z drużyną z Janowa. Chociaż Krakowianki grają obydwa mecze na wyjeździe i w bardzo szczupłym składzie a drużyna z Janowa wystawia do meczu ponad 20 zawodniczek, mecze są bardzo wyrównane i zacięte, z wynikami 5:3 i 2:3.

Sezon 2005-2006

Drużyna dalej cierpi na brak godzin lodu. Większość treningów odbywa się na małej tafli, co w meczach powoduje problemy z przystosowaniem się do wymiarowych rozmiarów lodowiska. Pierwszą połowę sezonu drużynę prowadzi Zbyszek Drozdowicz. Krakowianki biorą udział w pierwszym żeńskim turnieju hokeja na lodzie, I Turnieju Barbórkowym w Janowie, w którym spośród sześciu drużyn zajmują ostatnie miejsce. W połowie sezonu stanowisko trenera obejmuje na krótko Tomasz Kosiński a po nim na stałe Paweł Czarnecki, który przygotowuje drużynę do I Małopolskiego Turnieju w Krakowie, w którym o tytuł mistrza Małopolski walczą drużyny z Krakowa, Oświęcimia i Krynicy. Krakowianki wygrywają z Oświęcimiem, ale przegrywają z Krynicą i ostatecznie zajmują drugie miejsce.

Sezon 2006-2007

Sezon ten jest przygotowaniem do ligi, która ma zacząć się w następnym sezonie. Drużynę od początku prowadzi Paweł Czarnecki. Treningi odbywają się regularnie, ale z powodu remontu lodowiska tylko na małej tafli. Drużyna gra regularnie sparringi i turnieje. W II Turnieju Barbórkowym w Janowie, w którym udział bierze 6 drużyn, po karnych przegrywa mecz o 3. miejsce z Jastrzębiem. W II Małopolskim Turnieju – Reebok Cup w Krakowie przegrywa wszystkie mecze i plasuje się na ostatniej pozycji.

Sezon 2007-2008

W pierwszym sezonie ligowym Krakowianki borykają się z wieloma kontuzjami i problemami organizacyjnymi. Drużynę prowadzi Paweł Czarnecki. Z wszystkich meczów ligowych tylko w jednym zdobywają punkty za remis z drużyną Krynicy, jednak tracą je po meczu za niewpisanie do protokołu meczowego drugiej bramkarki. Tym samym plasują się na ostatnim miejscu w lidze. Nie lepiej radzą sobie w turnieju Van Gansewinkel Hockey Cup organizowanym w Krakowie, w którym nie odnoszą żadnego zwycięstwa i zajmują ostatnie, czwarte miejsce. Lepszą postawę drużyna prezentuje w Turniej Hokeja na Lodzie Kobiet o Puchar Prezydenta Miasta Oświęcimia, gdzie pokonując Warszawę 3:0 zapewnia sobie 3 miejsce.

Sezon 2008-2009

W tym sezonie drużyna, pod okiem Pawła Czarneckiego, spisuje się o wiele lepiej niż w poprzednim. Początek sezonu komplikuje wybuch na krakowskim lodowisku, który przez miesiąc uniemożliwia dziewczynom trenowanie. W meczach ligowych regularnie grają zawodniczki z naboru, co okazuje się być kluczem do dobrych wyników. Krakowianki grają równe mecze z drużynami z drugiej części tabeli, ale udaje im się urwać punkty również drużynie Naprzodu Janów. Po zakończeniu sezonu drużyna ma na swoim koncie 13 punktów i plasuje się na 7 pozycji w lidze.

Żeński hokej traktowany jest przez wielu jako coś nowego, ekscentrycznego, wręcz dziwacznego, a przecież kobiety zaczęły grać w hokeja czternaście lat przed założeniem K.S.Cracovii.
Sport, który jest dyscypliną olimpijską nie powinien być duszony w zarodku, ale otaczany troskliwą opieką i uwagą ze strony klubu.

Według Canadian Hockey Association, żeński hokej jest jedną z najszybciej rozwijających się dyscyplin sportowych na świecie.
Wystarczy wspomnieć, że w ciągu ostatnich dziesięciu lat ilość kobiet grających w hokeja wzrosła o 400%.
Swoim zasięgiem żeński hokej obejmuje drużyny amatorskie, rekreacyjne, prowadzone przez wolontariuszy, ale także w pełni profesjonalne teamy z zapleczem trenerów i rozległym sponsoringiem.
W hokeja grają kobiety i dzieci, starzy i młodzi.
W Kanadzie, kolebce tego sportu namłodsza zawodniczka ma 4 lata, a najstarsza 81.
Od początków historii hokeja prym w tej dyscyplinie wiodła Kanada niemal bez przerwy pokonując USA w turniejach międzynarodowych.
Jednak USA miały swój wielki moment na olimpiadzie w Salt Lake, kiedy to zdobyły złoty medal pokonując Kanadę.
Inne słynne drużyny to Szwecja, Rosja, Finlandia, czyli kraje gdzie najwcześniej rozwinęła się kultura hokeja wśród kobiet.

Oto kilka faktów z historii żeńskiego hokeja:

1982 - pierwszy udokumentowany mecz w Bari, w Ontario
1894 - założenie pierwszej akademickiej żeńskiej drużyny hokejowej na Quin's University w Kingstone
1916 - pierwszy międzynarodowy turniej rozegrany pomiędzy drużynami Kanady i USA w Clevland w stane Ohio
1935 - początek rozgrywek w ramach mistrzostw Western Shield Championship
lata 70-te - rozkwit żenskiego hokeja na świecie, powstają wówczas drużyny w: Szwecji, Finlandii, Japonii, Chinach, Korei, Norwegii, Niemczech i Szwajcarii
1990 - pierwsze oficjalne Mistrzostwa Świata w Hokeju Kobiet (Ottawa)
1992 - Komitet Organizacyjny Nagano ogłasza Żeński Hokej za dyscyplinę olimpijską
1998 - Igrzyska Olimpijskie w Nagano hokeistki po raz pierwszy zdobywają medale na olimpiadzie (USA - złoto).

2002 - Kanada pokonuje USA zdobywając złoto na olimpiadzie w Salt Lake.

Wraz z formowaniem się kolejnych drużyn żenskich tworzyły się również ligi kobiece.
Najsłynniejsza z nich NWHL działa w Kanadzie i skupia siedem drużyn:
- Toronto Aeros (mistrzynie Kanady w sezonie 2003/2004, 197 bramek)
- Telus Lightning
- Quebec Avalanche
- Bramton Thunder
- Oakville Ice
- Montreal Axion
- Ottawa Riders

Kraje, w których grają żeńskie drużyny hokejowe:

Australia, Austria, Belgium, Canada, China, Czech Republic, Denmark, Iceland, Finland, France, Germany, Great Britain, Hong Kong, Hungary, Italy, Ireland, Japan, Kazakstan, Korea, Latvia, Netherlands, New Zealand, Norway, Romania, Russia, Scotland, Singapore Slovakia, Slovenia, South Africa, Sweden, Switzerland, Ukraine, USA.
Źródło: www.nwhlhockey.com/EngIndex.htm

W Polsce kobiety też grają w hokeja, w Gdańsku od kilku lat, w Tychach od zeszłego roku, hokeistki w Krakowie też miały zacząć treningi, ale klub nie zgodził się na przydzielenie drużynie godzin lodu.
Specjaliści od finansów w klubie wycenili działalność sekcji żenskiej na 1 mln złotych, tak więc Cracovianki stały się jedn± z nadroższych drużyn na świecie.
Po kilku miesiącach wydeptywania ścieżek i słuchania odpowiedzi odmownych dziewczyny pozbyły się złudzeń, klub nie chce damskiej drużyny, a zawodniczek żaden inny klub nie interesuje.
Porzucenie idei formowania drużyny nie wchodzi jednak w grę, trzy miesiące wspólnych treningów i trzy mecze wyjazdowe grane przeciw dwukrotnie silniejszej drużynie zespoliły drużynę.
Wciąż zgłaszają się nowe zawodniczki, treningi hokejowe utwardziły także charaktery stąd też dziewczyny tak łatwo się nie poddadzą.
Właściwie walka o lód dopiero się zaczęła...